Van overleven naar leven (en waarom familieopstellingen mij raakten)

1992: alleen thuis

Het is 1992. Ik ben 17 en alleen thuis. Mijn vader ligt in het ziekenhuis en is ernstig ziek. Mijn moeder is vaak lang bij hem. Mijn broer en zus zijn al het huis uit. Ik voel me verscheurd: aan de ene kant wil ik feest vieren en het leven ontdekken, zoals een 17-jarige dat hoort te doen. Aan de andere kant ben ik thuis, waar het koud, stil, leeg en verdrietig is. De emoties zijn veel te groot en ik weet totaal niet wat ik ermee aan moet. Na een lange ziekenhuisperiode is mijn vader overleden.

Overleven: voelen uitzetten

Hier werd mijn overlevingsmechanisme geactiveerd: ik kan het zelf wel en hoef dit allemaal niet te voelen. Ik schakelde over op doorgaan. Zo ben ik al snel, op mijn 18de, uit huis gegaan.

Hard werken, hard vluchten

Ik ging de verpleging in om mensen te helpen. Helpen (het willen helpen) zegt systemisch iets, maar dat leer ik pas veel later in mijn leven. Ik werkte hard en veel. En tegelijk was ik vaak aan het vluchten: stappen, drinken, roken. Eigenlijk was ik er niet echt bij.
Ook in relaties kwam dat terug. Ik belandde in een ongezonde relatie: één waarin ik alsnog alleen bleef, omdat hij eigenlijk niet beschikbaar was. Dit patroon herhaalde zich nog een paar keer.

De prijs van loyaliteit

Uit veiligheid en loyaliteit bleef ik dertig jaar in hetzelfde ziekenhuis werken, totdat ik uiteindelijk ook daar alleen kwam te staan.
Toen het niet meer goed ging met mij, voelde ik me in de steek gelaten. Terugkomen werd eigenlijk onmogelijk gemaakt. Achteraf gezien had ik dit nodig om zelf in beweging te komen, anders had ik er nu nog gezeten. 

Na 31 jaar ben ik via de achteruitgang vertrokken.

Een andere weg: familieopstellingen

Daarna kwam er rust. Maar ook een periode waarin ik niet meer om mezelf heen kon.
Alle therapie voelde voor mij als pleisters op de wond. Ik dacht steeds vaker: dit moet toch anders kunnen, want zo wil ik het niet meer.
Het leven leidde mij naar familieopstellingen. En toen ik eraan toe was, ben ik gegaan. Ik drukte op de knop voor het laatste ticket van een opstellingendag bij het Ja!Instituut. Maar eerlijk is eerlijk: daar ging wel zes maanden overheen.

Waarom het mij zo raakte (en wat klanten teruggeven)

Ik was zó geraakt, tot in mijn ziel, dat ik dacht: hier wil ik meer van weten. Dat bracht mij bij de opleiding. In zeven blokken van drie dagen ging ik in tien maanden het vak leren. Daar maakte ik (voor zover dat kan) nog meer de weg terug naar mezelf. 

De enige manier om dit vak te leren, is door zelf die weg naar binnen te maken en je eigen shit aan te kijken. Ben ik daar nu dan klaar mee, vraag je je af? Nee. En misschien is dat ook wel niet de bedoeling. Het hoeft niet af en niet perfect te zijn. Er is wel veel meer bewustwording en ik heb nu een rugtas vol  tools. Daardoor kan ik nu veel beter voelen wat ik nodig heb. 

Met diploma op zak besefte ik, dat ik iedereen meer systemische bewustwording gun. Meer rust te vinden en de ruimte om zichzelf op de eerste plek te zetten. En nee, dat is niet egoïstisch, want juist door jezelf op de eerste plek te zetten en je eigen glas te vullen, kun je echt geven uit een glas dat overstroomt. Op mijn eigen tempo heb ik mijn bedrijf HelderWaard opgestart. Niet om jou te helpen (want jij hebt het te doen), maar om een bedding te geven waarin je kunt aankijken wat gezien wil worden. Doorvoelen waar nodig, om daarna meer ten volle te kunnen gaan leven. 

Wat ik terugkrijg, is dat het doorvoelen van al die emoties en die pijn niet persé zo zwaar hoeft te zijn. Het lijkt erop, dat geen enkele therapie zo snel naar de kern gaat. Niet door praten, maar door te voelen en waar te nemen.

Wat ik het afgelopen jaar van klanten teruggekoppeld heb gekregen, maakt mij iedere keer nederig. Mensen voelen zich rustiger. Ze merken dat er beweging komt in relaties waarin ze (onbewust) op de verkeerde plek zijn gaan staan, bijvoorbeeld in het gezin. Dat is soms lastig voor de ander, maar wél meer kloppend voor henzelf. Beter slapen. Of simpelweg het besef: hé, hier ligt mijn weg, om het mezelf weer beter te laten gaan.

Deze woorden geven mij telkens opnieuw groen licht om door te gaan met dit werk. Want hoe bijzonder is het als één opstelling ervoor kan zorgen, dat je na 20 jaar beter slaapt dan ooit?

Het leven geeft je wat je nodig hebt, net zolang tot je gaat luisteren. En ik hoor je, als je heel veel hebt meegemaakt en ja, dat voelt dan als niet eerlijk. Maar de sleutel om het jezelf beter laten gaan, ligt echt alleen bij jou.

Herken je iets in dit verhaal?

Misschien merk je dat je vooral aan het dragen, zorgen of volhouden bent. Dat voelen ergens op pauze staat. Of dat je veelal in je hoofd zit. Je  kunt bij mij terecht voor een 1-op-1 opstelling, een kort traject of een opstellingenmiddag met een kleine groep. Voel je vrij om contact op te nemen, dan kijken we wat voor jou passend is.